'De gewone man'

February 25, 2017

Als jong meisje, ik was acht, kreeg ik mijn eerste dagboek. Het was het begin van een hobby die nooit meer weggegaan is: schrijven. Toen ik eindelijk kon kiezen wat ik echt wilde studeren, wist ik het ook zeker dat het de studie journalistiek moest worden. Ik zag mezelf al zitten: laat in de avond, sigaretje, wijntje en maar typen. Stukken over politiek, de ellende in de wereld, maar ook over de groenteboer op de hoek en de bejaarde dame in de verzorgingsflat tegenover mijn huis. Ik wilde met mijn schrijven de wereld verbeteren. En ik was ervan overtuigd dat elk persoon die je tegenkomt een interessant verhaal heeft, als je maar de juiste vragen weet te stellen en als je maar goed luistert! Nog steeds geloof ik heilig in de verhalen van de 'gewone man'.

In de media is er in de afgelopen jaren veel aandacht geweest voor de 'gewone man'. Zuipende tieners, die de ene na de andere jacht openen op de andere sekse, maar ook nieuws over de burenruzie in Oost-Groningen over het al dan niet plaatsen van een hek tussen beide tuinen. Families die al jaren ruzie hebben en het dan tijdens een etentje voor altijd goed kunnen maken en mensen die graag een nieuwe keuken willen, maar geen idee hebben wat ze moeten kiezen. Iedereen mag gehoord en gezien worden.

Toch vraag ik me af of er echt geluisterd wordt, door de programmamakers, door de kijkers, door mensen in de omgeving van de hoofdpersonen. Ik haak snel af bij de meeste artikelen in de krant, de series op de tv, de interviews op commerciële radiozenders. Bijt dat mijn eerdere opmerking over dat iedereen een interessant verhaal heeft? Nee, ik geloof het niet. Ik mis de eerlijkheid, de authenticiteit. Mag je nog 'de gewone man' zijn?  De groep zuipende, feestende tieners, die alles doet voor aandacht, de boze buren die hun boosheid mogen laten merken en het zelfs op de spits mogen drijven, want des te hoger de kijkcijfers. In hoeverre laten deze mensen hun ware identiteit zien? En juist naar die identiteit ben ik nieuwsgierig. Ik geloof dat je het mooiste van mensen ziet als je ze vraagt naar hun drijfveren, hun ambities, hun jeugddromen. Wat maakt dat mensen zoeken naar plezier, hun gelijk, vergeving of materialisme? Door de vraag te stellen, word je niet alleen zelf wijzer, maar het helpt de ander ook, hij voelt zich echt gezien, er luistert daadwerkelijk iemand naar de motieven, de ideeën, de dromen. Mijn ambitie in mijn jeugd was de wereld verbeteren. Door te vragen en vooral door te luisteren hoop ik die droom waar te maken, al is het maar een beetje.  

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now