Samen de vrijheid vieren

 

 

 

Als kind kreeg ik regelmatig boekjes cadeau. Van school, van de kerk, van mijn ouders of grootouders. Veel van deze boeken gingen over de oorlog. Ik las ze allemaal. Net zoals de boeken die ik moest lezen voor de lijst, zoals De tweeling en alles van schrijfster Marga Minco. Ik verslond boeken, dus ook die over de oorlog. En toch, als ik zelf naar de bibliotheek ging om een boek te lenen, koos ik er niet snel één over dit thema. Ik voelde altijd een soort van gene als ik over de oorlog las, of als ik verhalen hoorde of een film bekeek. Ik ben als zestienjarig meisje in Auschwitz en Birkenau geweest. Het was ontzettend indrukwekkend, maar ook daar voelde ik me een pottenkijker. Ik kon huilen om het verdriet van oorlogsslachtoffers, om de ellende die er was geweest. Ik kon het intens erg vinden wat er gebeurd was, het greep me bij de keel. Ik kon grote bewondering hebben voor de verzetshelden. En toch, ik was er niet bij geweest, dus wat gaf mij het recht om te huilen om het verdriet van anderen. Het echte verdriet begreep ik niet, kon ik niet begrijpen.  

 

Lange tijd heb ik verhalen over de oorlog gemeden, films keek ik niet meer, boeken las ik er niet over.  Dat gold ook voor de verhalen van hedendaagse oorlogsslachtoffers. Ik zag de ellende wel op het journaal voorbijkomen, en dat raakte me uiteraard, maar ik voelde me verlegen bij hun verdriet, bij hun ellende. Wie was ik om emoties, welke dan ook, te voelen bij hun emoties. Tot ik ging werken met jongvolwassenen die uit een oorlogssituatie komen. Sinds september geef  ik les aan jongeren uit Syrië, Afghanistan, Iran, Eritrea of Somalië. Jongens en meiden met allemaal hun eigen verhaal, hun eigen weg die ze moesten bewandelen, hun eigen trauma. Soms willen ze hun verhaal wel kwijt, maar meestal gaat het er niet over, want ze willen door. Hun toekomst opbouwen. En dat heeft mij, als buitenstaander, veel geleerd. Ik heb ontdekt dat ik hun verdriet niet hoef te begrijpen, om toch verdriet te mogen hebben om hun verdriet. Dat maakt het  oprecht. Maar vooral heb ik geleerd dat ik, als buitenstaander, een rol mag hebben in hun toekomst. Daar waar zíj juist de nadruk op willen leggen. Terugkijken moet, is nuttig en belangrijk, stilstaan bij het verdriet. Stilstaan bij welke strijd er gestreden is, zowel in het openbaar als in het diepste geheim. Stilstaan bij de moed die getoond is door velen. Maar de volgende stap is dan weer doorgaan en naar vandaag te kijken en dan samen de vrijheid te vieren. Want die emotie voelen we samen.  

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now