Een trotse docent

May 28, 2018

 

Al een paar weken is mijn examenklas flink gespannen. De examens zijn namelijk begonnen. Het komt er nu op aan, nu moeten ze laten zien dat ze echt in huis hebben wat ze me steeds willen laten geloven. De klas bestaat uit negen studenten: twee dames van Syrische afkomst en zeven jonge mannen uit Syrië, Eritrea, Afghanistan en Irak. De groep doet de Entree-opleiding vanaf februari. Daarvoor zaten ze al bij mij in de klas in het voortraject, waar ze kennismaakten met het mbo-onderwijs. Vanaf september trek ik zo’n zes tot tien lesuren per week met ze op. Al bij aanvang van de studie waren ze heel gemotiveerd om snel af te studeren, maar dan wel op hun manier. Dat heeft in de afgelopen maanden soms voor pittige momenten gezorgd. Ik heb veel discussies met ze gevoerd over wat ze moesten leren en waarom. De lesstof was in veel gevallen maar onzin volgens de studenten. Want waarom moet je steeds opnieuw praten over je eigen kwaliteiten en over normen en waarden op de werkvloer? En als we bespraken hoe je een presentatie moet houden, dan was dat toch gesneden koek, want die informatie is toch al zo vaak aan bod gekomen! 

Soms waren ze boos op mij of baalden ze van het systeem. Andere momenten werden ze onzeker of verdrietig, omdat het in hun ogen niet snel genoeg ging of dat ze toch niet de cijfers haalden die ze verwachtten te halen. 

 

Ik begrijp hun frustratie, want ze willen door en dan is het niet fijn als de taal je belemmert. Maar ik zie ook dat hun schoolervaring een andere is dan de ervaring van Nederlandse mbo-studenten. Dat maakt dat ze misschien cognitief wel in staat zijn om op een hoger niveau een opleiding te volgen, maar als het op taal en (Nederlandse) studievaardigheden aankomt, dan is er nog veel winst te behalen en krijgen ze het op opleiding op niveau 2, 3 of 4 waarschijnlijk nog best zwaar. Maar ik heb vertrouwen in mijn clubje.  

 

Afgelopen week zijn de examens Nederlands begonnen. Ze hebben net de examens Spreken 2F en Gesprekken Voeren 2F afgerond. Het grootste deel heeft het gehaald! Soms met de hakken over de sloot, maar ook een aantal met vlag en wimpel. Wat ben ik trots op deze groep! Wat hebben ze het, ondanks alle gemopper, goed gedaan! In die paar maanden dat we toch zo intensief met elkaar samengewerkt hebben, zijn alle emoties aan bod gekomen. Ook van mijn kant. Ook ik ben boos geweest, omdat ze veel van wat ik vertelde in twijfel trokken, en ik regelmatig met ze de discussie aan moest gaan, waar ik niet altijd op zat te wachten. Ik ben verdrietig geweest, teleurgesteld, omdat ik toch echt het beste met ze voor heb, ze het wel erin wilde pompen dat wat ik vertelde geen onzin is en dat een mbo-opleiding volgen geen sinecure is. Ik heb hun frustratie gevoeld en dat werd ook regelmatig mijn frustratie. Je werk mee naar huis nemen, wordt vaak afgeraden, maar ik deed het. Deze studenten zaten in mijn hoofd. Maar als ik nu naar de studenten kijk en zie wat ze presteren dan was het alle emoties waard! Wat hebben ze veel geleerd, en wat hebben ze zich ontwikkeld! Wat heb ik ook veel van hen geleerd! En wat hebben we toch vooral ook veel lol gehad. We hebben een heel bijzondere band opgebouwd. Het voelt alsof mijn kinderen nu gaan uitvliegen, dat ik ze moet loslaten. En dat doe ik met heel veel liefde. Ik ben ervan overtuigd dat ze het gaan redden, dat ze stuk voor stuk de wereld een beetje mooier maken, als ICT’er, als autodealer, als ondernemer, als onderwijsassistent of als boekhouder.  

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now